Marek Wesołowski: Japonia 2010 - Tokyo - Okinawa - Jokohama

Kwitnące wiśnie w Japonii są koloru blado-różowego i kwitnące drzewa (sakura), na których nie ma jeszcze liści wyglądają tak, jakby były obsypane blado-różowym śniegiem. Zwyczaj podziwiania kwitnących drzew – hanami - ma długi rodowód sięgający okresu Heian (Heian-jidai 794-1185). Współczesne hanami wygląda tak, że grupy ludzi siedzą pod drzewami, rozmawiają, czasem śpiewają enka, jedzą, piją piwo i sake. Takie spotkania towarzyskie w grupie pracowników z jednej firmy czy prywatne party odbywają się do wieczora. Wieczorem w wielu miejscach widać podświetlone drzewa. Zarówno za dnia jak i o zmroku kwitnące wiśnie wyglądają przepięknie i nikt nie może oprzeć się urokowi sakury!

Wyjście z hotelu Akasaka. 14 nadziemnych pięter 2 podziemne, salon piękności, sale konferencyjne, centrum biznesowe, pasaż handlowy (kwiaciarnie, sklepy różnych widżetów, salony piękności dla mężczyzn i kobiet, sklepy odzieżowe…)
odległości: 1 minuta spacerem do metro (linia Ginza (G05) i linia Marunouchi (M13)) 2 minuty spacerem do stacji Nagatacho (linia Yurakucho (Y16), linia Hanzomon (Z04), linia Nanboku (N07)) 10 minut do linii Marunouchi z Tokyo Station
Sejm krajowy (10 minut pieszo) Odaiba Waterfront (35 minut pociągiem) Tokyo Disney Resort (50 minut specjalny autobus)

Wejście do metro. W Tokio doskonale funkcjonuje metro i kolej. Środki transportu są szybkie i punktualne. Przyjęte jest poruszanie się lewą stroną chodnika czy schodów. Zauważyłem zółte wypustki (również na drogach), które czuć pod butami, dla niewidomych. Płyty z wypustkami poprowadzą zawsze bezbłędnie

900 km lini metro - najrozleglejszy system na świecie, a także jeden z najbardziej obciążonych: przewozi dziennie ok. 7,8 – 8 mln pasażerów!

Wyjście z metro - bramki są otwarte, bilet zostaje po wyjściu lub przechodzi do drugiej częsci, w zależności od nominału. Przeście otwartą bramą jest sygnalizowane jeśli nie ma biletu, hindusi przy mnie przechodzili jeden stał na stopach drugiego i system wykrył to oszustwo. Na temat samego metra: W Tokio na szeroką skalę stosuje się metodę odkrywkową z tymczasowym stropem ze stalowych płyt, który służy jako powierzchnia ulicy. Pozwala to ograniczyć do minimum czas zamknięcia ulicy dla ruchu. Strop opiera się na wbitych uprzednio na krawędziach wykopu "ściankach szczelnych". Następnie wydobywa się ziemię spod stropu, umieszczając stopniowo rozpory i zabezpieczając sieci infrastruktury podziemnej. Po usunięciu ziemi do spodu projektowanej konstrukcji, rozpoczyna się wylewanie ścian i stropów stacji. W końcu na krótko zdejmuje się strop tymczasowy i urządza docelową posadzkę ulicy. Późniejsze linie metra były drążone metodą tarczową. Średnica zewnętrzna jednotorowego tunelu rurowego dla toru z zasilaniem górnym wynosi 7,3 m (Shinjuku-sen). Tarczą drążono również małe stacje głębokie na Oedo-sen. Użycie silnika liniowego na tej linii pozwoliło zmniejszyć wysokość wagonów, dzięki czemu średnica jednotorowego tunelu liczy tylko 5,3 m. Zależnie od potrzeb tunele rurowe mogą być jednotorowe (tych jest większość), ale nawet dwu- lub trzytorowe. Najnowsza linia Fukutoshin zbudowana jest z użyciem dwutorowych tuneli rurowych o przekroju eliptycznym (wymiary zewnętrzne 9,7 m x 8,4 m), drążonych tarczą. Dają one istotne oszczędności w kosztach, ograniczając ilość materiału konstrukcyjnego i ziemi niezbędnej do wywiezienia. Trasy własne metra są w większości podziemne. Nad ziemią lub w wykopie prowadzone są linie Tozai we wschodniej części trasy, Mita w północno-zachodniej, Chiyoda na północy oraz krótki odcinek Marunouchi. Pierwsze dwie linie metra uniknęły dłuższych tuneli podwodnych. Tunele pod płynącą w śródmieściu rzeką Sumida-gawa powstają od 1960 r. (dla Toei-Asakusa-sen). Jednak wszystkie przekroczenia największej tokijskiej rzeki, Arakawa, prowadzone są na mostach (jedyny tunel otwarto w 2001 w górze rzeki dla Saitama Kosoku Tetsudo, stanowiącej bezpośrednią kontynuację Namboku-sen). Większe tunele podwodne pojawiły się w późniejszej fazie budowy sieci (pierwszymi były tunele pod wodami Zatoki Tokijskiej dla Yurakucho-sen, otwartej w 1988 r., oraz pod rzeką Edogawa dla linii Toei-Shinjuku, 1989). Ponieważ metro intensywnie wykorzystuje także linie innych kolei, przede wszystkim dawnych elektrycznych kolejek dojazdowych typu amerykańskich interurbans, wiele tras pokonywanych przez jego pociągi wiedzie na poziomie terenu i obfituje w przejazdy uliczne i piesze przejścia. Należy do nich m.in. Keisei-Oshiage-sen, używana wyłącznie przez pociągi wjeżdżające na linię metra. Stopniowo dokonuje się przełożenia takich tras do tuneli (np. Tokyu-Meguro-sen) albo na estakady (np. Tobu-Isesaki-sen, Odakyu-Odawara-sen), ale wiele jeszcze pozostaje do przebudowy. Mimo to tokijskie SKM dowodzą, że możliwa jest intensywna eksploatacja kolizyjnych tras długimi pociągami z kilkuminutową częstotliwością. Tory na stacjach podziemnych znajdują się zwykle kilkanaście metrów pod poziomem terenu. Wyjątkowo linia przebiega niżej, aż do ok. 42 m pod poziomem terenu (dolny tor stacji ??? Roppongi linii Oedo). Stacje budowane są dość oszczędnie, zwykle schody ruchome zainstalowano tylko dla kierunku "na górę". Można odnieść wrażenie, że rozmyślnie unika się budowy głównych wejść do stacji metra, próbując rozbić strumień pasażerów na kilka lub kilkanaście mniejszych. Wszystkie wyjścia oznaczone są kodem literowo-liczbowym, który używany jest na planach stacji – bardzo ułatwia to orientację w podziemnych korytarzach i hallach. Nie wszystkie stacje są w pełni dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, np. na sieci Toei tylko 71% stacji ma windy. Jednak wiele uwagi poświęcono wykonaniu posadzek ułatwiających poruszanie się osobom niedowidzącym.

Ulice w Tokyo. Ruch jest lewostronny, można palić w miejscach wyznaczonych lub nosić mini popielniczkę jak portmonetka wyłożona aluminium - ja taką mam. Wszystko można kupić. Ludzie są mili, pomagają na migi pokazać dany punkt palcem na mapie. Częsciej korzystałem z GPS.

Tu ująłem na filmie tablicę J.P Morgan - jednego z największych holdingów finansowych na świecie z aktywami wartymi ok. 1,6 bln USD., działający w ponad 50 krajach

Samuraj - założyciel Tokyo, a później jak mieszkańcy ustawiają się na koncert

Drobny przykład funkcjonalności siedzenia w autokarze

Przewodniczka w autokarze - kultura Japońska - Sztuki pokłonu Japończycy uczą się od dziecka. Można wyróżnić cztery podstawowe rodzaje pokłonu: eshaku, keirei, saikeirei i dogeza. Pierwszy z nich to delikatnie skinienie głową, a ostatni to padnięcie na kolana. Im większy szacunek okazuje się osobie (albo im większe jest przewinienie, za które się przeprasza), tym ukłon głębszy i trwa dłużej.

ciąg dalszy...